wrz, 27, 2017

Posadzki przemysłowe w obiektach przemysłowych

Nieodłącznym elementem każdego budynku jest podłoga i jej wierzchnia warstwa – posadzka.

Posadzka przemysłowa w obiektach przemysłowych  powinna być funkcjonalna, czyli dostosowana do warunków eksploatacji danego typu obiektu oraz ekonomiczna. Jest to zwykle duża powierzchnia, więc w przypadku nieodpowiedniego doboru nawierzchni, wymiana jest bardzo uciążliwa i kosztowna.

Dobór odpowiedniej posadzki przemysłowej wymaga ustalenia wartości i rodzaju obciążenia, zakładanej równości powierzchni oraz zaprojektowania układu dylatacji.

Posadzka przemysłowa jest konstrukcją warstwową, na którą najczęściej składają się trzy podstawowe warstwy, takie jak – płyta posadzki, podbudowa oraz podłoże gruntowe.

Płyta posadzki wykonywana jest z betonu klasy min. C20/25, do którego dodawane jest zbrojenie rozproszone w postaci fibry – stalowej lub syntetycznej lub bazaltowej.
Podbudowa składa się z warstwy wyrównawczej i ewentualnego ocieplenia. Warstwa wyrównawcza powstaje po dodaniu cementu do zagęszczonego żwiru lub tłucznia, choć najczęściej jest to warstwa betonu klasy C8/10.
Podłoże gruntowe jest najgłębszą warstwą posadzki i istotne jest, aby było ono odpowiednio oraz równomiernie zagęszczone celem uzyskania właściwej nośności podłoża. Ponadto należy zwrócić uwagę na uregulowanie stosunków wodnych, tzn. odprowadzenie wód powierzchniowych lub wód gruntowych w podłożu gruntowym poza obrys budynku poprzez zastosowanie np. drenażu. . Nieprawidłowe zagęszczenie lub też nieodpowiedni drenaż mogą spowodować pękanie posadzki.

W halach przemysłowych przy szczególnych warunkach eksploatacji wykonuje się dodatkowo następujące warstwy posadzki:
– warstwa poślizgowa, oddzielająca podkład od podbudowy, umożliwiająca płytom podkładu niezależne odkształcenia na podbudowie. Zwykle jest to jedna lub dwie warstwy folii PE, z zakładami min. 500 mm.
– ocieplenie posadzki,
– izolacja przeciwwilgociowa: zwykle 1-2 warstwy folii PE,
– warstwa wyrównawcza: zwykle zaprawa lub zaprawa modyfikowana żywicą syntetyczną,
– warstwa nawierzchniowa.

Podłoga przemysłowa ma następujący przekrój:
1. warstwa nawierzchniowa , 2. płyta posadzki, 3. warstwa poślizgowa, 4. podbudowa, 5. podłoże gruntowe

warstwy posadzki

Posadzki przemysłowe klasyfikuje się wg różnych kryteriów podziału, biorąc pod uwagę następujące aspekty: materiał podkładu, usytuowanie w obiekcie, podstawowe wymagania użytkowe, czy specjalne wymagania użytkowe.

Rodzaje posadzek wg materiału podkładu:

  • fibrobetonowe (najczęściej stosowane z uwagi na wytrzymałość i cenę),
  • żelbetowe, zalecane w przypadku nietypowych obciążeń lub specjalnych wymagań (stosowane sporadycznie), z zazbrojeniem podkładu siatką stalową o oczku 150 mm x 150 mm,
  • gipsowe (stosowane tylko w pomieszczeniach suchych),
  • magnezjowe,
  • asfaltobetonowe,

Ze względu na usytuowanie w obiekcie wyróżniamy:

  • posadzki na gruncie,
  • posadzki na stropach nad pomieszczeniami nieogrzewanymi,
  • posadzki na stropach międzypiętrowych,

Rodzaje posadzek z uwagi na podstawowe wymagania użytkowe:

  • posadzki odporne na ścieranie,
  • posadzki chemoodporne,

Wyróżniamy następujące typy posadzek z uwagi na specjalne wymagania użytkowe:

  • ognioodporne, wykonane z betonu klasy min. C25/30 z dodatkiem fibry stalowej; również poprzez zastosowanie mikrowypełniaczy,
  • antyelektrostatyczne, uzyskiwane są dzięki dodaniu materiałów przewodzących do żywicy,
  • wysokoodporne na udarność, wykonane z betonu klasy min. C25/30 z kruszywem naturalnym łamanym, z dodatkiem fibry stalowej,
  • wodoszczelne i odporne na oleje i tłuszcze, dzięki zastosowaniu dodatków zamykających pory kapilarne
  • mrozoodporne, wykonane z betonu klasy min. C25/30, z domieszkami napowietrzającymi

Rodzaje posadzek stosowanych w budownictwie i ich zastosowanie

Typ posadzki Informacje Cechy Zastosowanie
betonowa beton klasy min. C12/15; zatarta na gładko zacieraczkami mechanicznymi dość dobra odporność mechaniczna najczęściej jako podkład posadzki; może pełnić rolę posadzki po dodaniu materiałów zwiększających ścieralność
betonowa utwardzana powierzchniowo beton klasy min. C20/25; utwardzana utwardzaczem proszkowym i zatarta na gładko zacieraczkami mechanicznymi dobra odporność mechaniczna hale magazynowe, hale produkcyjne, parkingi, supermarkety
betonowa impregnowana beton klasy min. C20/25; utwardzana utwardzaczem proszkowym i zatarta na gładko zacieraczkami mechanicznymi z użyciem impregnatu, wykonywana jednocześnie z płytą nośną betonową; grubość min. 120 mm; może być wykonywana na istniejących posadzkach traktowanych jako podbeton odporniejsza na ścieranie; po wtarciu i utwardzeniu może zostać pokryta impregnatem żywicznym w celu uszczelnienia posadzki, podniesienia jej odporności chemicznej oraz ujednolicenia barwy; w przypadku wymagań mocnej, niepalącej i łatwej w utrzymaniu posadzki
samopoziomująca  mieszanki cementu z dodatkami – jako wylewka 2-20mm na wierzchniej warstwie posadzki posiada zdolność samopoziomowania w przypadku wymagań co do poziomu i gładkości powierzchni na dużym obszarze
żywiczna często stosowana jako wariant wykończenia podłoża betonowego; o powierzchni gładkiej lub przeciwpoślizgowej zwiększona żywotność i estetyka posadzek szerokie, zależne od rodzaju użytej żywicy; najczęściej jako rezultat wymagań przepisów
epoksydowa często stosowana jako wariant wykończenia podłoża betonowego; o powierzchni gładkiej lub przeciwpoślizgowej zwiększona żywotność i estetyka posadzek, pozbawiona spoin i dylatacji co zwiększa jej trwałość” o wysokich opornościach chemicznych i mechanicznych w magazynach i halach produkcyjnych;
poliuretanowa zawiera żywice poliuretanowe o gładkiej lub przeciwpoślizgowej powierzchni zwiększona żywotność i estetyka posadzek, wysoka odporność chemiczna, mechaniczna oraz termiczna przemysł spożywczy, np. warzelnie, wędzarnie
antyelektrosta-tyczna umożliwiają odprowadzenie ładunków elektrostatycznych; wykonane na bazie epoksydów i poliuretanów zwiększona żywotność i estetyka posadzek, wysoka odporność chemiczna, mechaniczna oraz termiczna pomieszczenia produkcji materiałów wybuchowych, magazyny rozpuszczalników, magazyny gazów technicznych i acetylenownie, malarnie, stacje redukcyjno-pomiarowe gazu
chemoodporne wykonane z żywic epoksydowych, poliuretanowych, metakrylowych, winyloestrowych wysoka odporność chemiczna akumulatorownie, pracownie chemiczne, laboratoria
metakrylowe analogicznie jak posadzki epoksydowe z tym że o wielokrotnie krótszym czasie uzyskiwania pełnej twarości i wytrzymałości mechanicznej szybka sprawność posadzki do użytkowania; trudne i kosztowne wykonanie; bardzo dobre wypoziomowanie wewnątrz i na zewnątrz obiektów: fabryki, magazyny, hale produkcyjne, rampy
elastyczna zawiera żywice poliuretanowe o gładkiej lub przeciwpoślizgowej powierzchni duża sprężystość; ponadto: odporność na uderzenia i obciążenia toczne, trwałość, łatwość pielęgnacji, antyelektrostatyczność, niealergiczność, odpowiedni współczynnik tarcia i odbicia światła pomieszczenia specjalne w halach magazynowych, halach produkcyjnych,
jastrychowa mieszanka cementowa-piaskowa z domieszką plastyfikatorów uszlachetniających dobra odporność mechaniczna podkład pod nawierzchnię z płytek ceramicznych, wykładzin

W praktyce spotyka się różne technologie wykonania posadzek przemysłowych. Dotyczy to szczególnie wykonania warstwy wierzchniej.

Do podstawowych metod należą:

  • metoda wąskich pasów (4-8m),
  • metoda szerokich pasów (8-18m),
  • metoda wielkich płaszczyzn.

Należy pamiętać, że od metody układania nawierzchni posadzkowej zależy jej końcowa równość. Wyróżnia się trzy podstawowej rodzaje równości:

  • SF (Super Flatness Category) – kategoria specjalnej równości,
  • C1 (Category 1) – kategoria 1,
  • C2 (Category 2) – kategoria 2.

Największą równość uzyskać można przy zastosowaniu metody wąskich pasów. Dosyć dużą równość zapewnia również metoda szerokich pasów. Z kolei najmniejszą dokładność metoda wielkich płaszczyzn – stosowana tam gdzie nie wymaga się specjalnej równości posadzki, jak np. w halach przemysłowych czy niskiego magazynowania.

Zastosowanie wyżej wymienionych metod wymaga kolejnych czynności przy układaniu płyty posadzki przemysłowej:

  • przygotowania podłoża o odpowiednich frakcjach,
  • okrycia podłoża folią izolacyjną z niezbędnymi zakładami,
  • ułożenia mieszanki betonowej,
  • zatarcia mechanicznego mieszanki,
  • dodania preparatu utwardzającego na powierzchnię,
  • wyszlifowania powierzchni do połysku,
  • natrysku preparatem zabezpieczającym beton przed zbyt szybkim odparowaniem wody,
  • nacięcie szczelin skurczowych i rozszerzeniowych.

Szczeliny dylatacyjne nacina się do głębokości ok. 1/3 grubości płyty posadzki i szerokości ok. 3 mm, między 24-48 godziną po wykonaniu posadzki. Następnie, po upływie miesiąca od wykonania posadzki, szczeliny te należy poszerzyć, umieścić w nich sznur polipropylenowy i wypełnić elastyczną masą dylatacyjną.
Wskazane jest by dylatowane pola miały kształt kwadratu o boku max. 6 m, natomiast jeśli będzie to pole prostokątne by stosunek boków nie przekraczał 1,5.
W obrębie ścian i słupów stosuje się szczeliny rozszerzeniowe w postaci pasa taśmy poliuretanowej lub styropianowej, szerokości 6-10 mm.
Istnieją również dylatacje robocze związane z podziałem nawierzchni na pola możliwe do wykonania w ciągu jednej zmiany roboczej. Wykonuje się je na całej grubości płyty posadzkowej poprzez dyblowanie, jeśli grubość jest mniejsza niż 20 cm lub metodą na wpust i pióro jeśli grubość posadzki jest większa niż 20cm.

Projektanci BUDVISION zawsze chętnie i fachowo doradzają swoim klientom jaki rodzaj posadzki jest najbardziej optymalny dla danej inwestycji.


Dziękujemy za wysłanie wiadomości! Skontaktujemy się w najbliższym czasie.

Nastąpił problem z wysłaniem formularza. Prosimy spróbować ponownie ze strony kontaktu.

Prosimy wypełnić poprawnie wszystkie pola formularza.

Szybki kontakt

Dane kontaktowe

  • ul. Czwartaków 23/2, Poznań
  • tel. +48 (61) 832 09 26
    kom. +48 604 545 022
    fax +48 (61) 832 09 26
  • biuro@budvision.pl
Wyślij
zapytanie